|
artykuł prof. dr. hab. med. Paulina
Moszczyńskiego
"Pasożyty to organizmy zwierzęce lub roślinne
wykorzystujące inny organizm jako środowisko życia i
zdobywania pożywienia. Najczęstszymi pasożytami
człowieka są organizmy zwierzęce, które wywołują choroby
zwane parazytozami.
Pasożyty bytujące w jelitach człowieka zaliczamy do
robaków i pierwotniaków. Robaki należą do dwóch grup:
robaków płaskich (płazińce) i robaków obłych (obleńce).
Robaki
- Płazińce
Do robaków płaskich należą tasiemce, które wywołują
chorobę, zwaną tasiemczycą. Tasiemce mają kształt
tasiemki czy wstążki. Składają się z główki uzbrojonej w
haczyki lub ssawki (za pomocą których przyczepiają się
do wewnętrznej ściany jelita), krótkiej szyjki
stanowiącej strefę wzrostową oraz licznych członów.
Dojrzałe człony, zawierające zapłodnione jaja, odrywają
się od końca pasożyta i są wydalane z kałem. Dalszy
rozwój jaja do postaci wągra odbywa się w przewodzie
pokarmowym żywiciela pośredniego (zwierzę). Uwalniane z
jaja zarodki przebijają ścianę jelita i osiedlają się w
narządach wewnętrznych.
Człowiek zaraża się przez spożycie surowego lub
niedogotowanego zakażonego mięsa. W jelitach człowieka
może bytować:
tasiemiec nieuzbrojony (długość od 4 do 10
m), żywiciel pośredni - bydło rogate. Zakażenie następuje
przez spożycie zakażonej wołowiny;
tasiemiec uzbrojony (długość 2-4 m), żywiciel pośredni -
świnia. Człowiek zaraża się przez spożycie zarażonej
wieprzowiny. Jaja mogą również się przenosić z człowieka
na człowieka przez zakażone nimi ręce, żywność, wodę;
bruzdogłowiec szeroki (długość do 10 m), żywiciel pośredni
żyje w wodzie - raczek (zwany oczlikiem), ryby. Zakażenie
następuje przez spożycie zakażonego kawioru lub rybiego
mięsa;
tasiemiec karłowaty (długość 5-60 mm),
żywiciel pośredni - myszy, szczury, ptaki. Zarażenie
następuje po spożyciu jajeczek tasiemca obecnych w
produktach żywnościowych. Jaja tasiemca wydalane z kałem
na zewnątrz skażają środowisko, stwarzając
niebezpieczeństwo zakażenia bytujących w nim gryzoni oraz
powtórnego zakażenia człowieka drogą doustną;
tasiemiec eliptyczny (długość do 35 cm), bytuje w jelitach
psów i kotów oraz człowieka, żywiciel pośredni - pchła
ludzka i psia.
Obecność tasiemca w jelitach człowieka może przebiegać
bezobjawowo. Objawy zarażenia zależą od ilości pasożytów
oraz stanu zdrowia człowieka. Z obserwacji klinicznych
wynika, że choroby pasożytnicze podobnie jak i infekcje
występują częściej i powodują groźniejsze objawy chorobowe
u osób z upośledzonym układem immunologicznym.
Zarażenie tasiemcem może być przyczyną takich
dolegliwości, jak: ból głowy, znużenie, bezsenność,
nadmierna pobudliwość nerwowa, ogólne osłabienie, brak
apetytu lub wilczy apetyt, spadek masy ciała, wysypki
alergiczne, nudności, wymioty, biegunki, bóle w obrębie
jamy brzusznej, anemia. Obecność bruzdogłowca szerokiego
doprowadza zwykle do anemii z powodu awitaminozy B12.
Aby zapobiec tasiemczycy, nie należy jadać niedogotowanych
mięs. Surowe lub półsurowe mięso można spożywać tylko po
badaniu weterynaryjnym. Trzeba także przestrzegać zasad
higieny osobistej i żywienia...."
(W leczeniu tasiemczycy stosuje się wspomagająco naturalne
preparaty: ParaProteX, Garlic Caps, Nopalin, AC ZYMES,
Zenthonic, OCEAN21, OxyMax i inne, gdyż leki chemiczne
takie jak np. Albendazole, Mebendazole, Mepacrine,
Niclosamide, Paromamycin, Praziquantel bywają często
nieskuteczne).
"Żyjmy dłużej" 3 (marzec)
2000 - fragmenty
Bąblowica
- groźna choroba pasożytnicza
 Torbiel,
czyli cysta, jest strukturą patologiczną o
kształcie worka zawierającego płyn, a czasem cząsteczki
upostaciowane. Niekiedy nasz ustrój tworzy torbiel dla
obrony i izolowania pasożyta. Typowym przykładem
może być bąblowiec, gatunek tasiemca psiego,
który w stadium larwalnym powoduj w wątrobie, płucu lub
mózgu zwierzęcia powstanie torbieli, niekiedy dużych
rozmiarów. Dojrzały pasożyt żyje w jelitach różnych
zwierząt, przeważnie jednak psów.
Bąblowica
to groźna pasożytnicza choroba, wywoływana przez
bąblowca - tasiemca wieńcogłowego ( Echinococcus
Multilocularis), a jej głównymi nosicielami są leśne
zwierzęta mięsożerne, głównie lisy.
Bąblowce przenosić mogą także psy i koty. Człony
tasiemca i jego jaja są przez zwierzęta wydalane na
leśne runo i pozostają na jagodach, poziomkach,
grzybach, trawie. Gdy te zjedzone zostają przez myszy,
nornice i szczury, w jelitach gryzoni wylęgają się
larwy, przedostają do krwi, potem do wątroby, gdzie
przechodzą przekształcenie w kolejną formę rozwojową.
Jeśli gryzonia zje teraz lis, w jego organizmie larwa
zamienia się w tasiemca i cykl się zamyka. Człowiek
zaraża się niejako przy okazji, jedząc niemyte jagody i
owoce leśne (poziomki, borówki, maliny itp.), do których
mogą być przyczepione jaja bąblowca. Larwa tasiemca
wieńcogłowego osiedla się w narządach wewnętrznych
człowieka, dając objawy kliniczne guza (torbieli).
Torbiele rozwijają się najczęściej w wątrobie, płucach i
mózgu, ale mogą tworzyć się także w nerkach, śledzionie,
kościach i oku.
Echinococcus
Multilocularis jest tasiemcem o bardzo niewielkich
rozmiarach (około 2mm), a jego ciało (strobila) składa
się z 3–5 członów. Człon maciczny (ostatni) zawiera od
200 do 600 jaj o wielkości około 0,04 mm, bardzo
odpornych na warunki środowiska zewnętrznego, a
zwłaszcza niskie temperatury. Jak dowodzą badania, w
temperaturze – 27 stopni C jaja bąblowca wieńcogłowego
przeżywają 54 dni, a inwazyjność tracą po 96 godzinach
przebywania w temperaturze – 70 stopni C (!!!).
Ze względu na długotrwałą
przeżywalność form inwazyjnych w niskich temperaturach,
uważany jest za typowego pasożyta „zimnych stref”. Jego
obecność notowana jest nawet w okolicach koła
podbiegunowego.
W Europie, do 1990 r., tradycyjnym regionem, gdzie notowano Echinococcus
Multilocularis u lisów rudych był obszar wschodniej
Francji, południowych Niemiec, Szwajcarii oraz
zachodniej Austrii.
W latach 1990–2003 jego obecność stwierdzono m.in. w
Czechach, Słowacji i na Węgrzech.
Po raz pierwszy w Polsce bąblowca wykryto w 1994 r. u
lisów w województwie pomorskim. Kolejne badania ujawniły
jego powszechne występowanie w województwach:
warmińsko-mazurskim i podkarpackim.
Przyczyny
Torbiele
bąblowca powstają w różnych częściach ciała człowieka
(wątroba, płuco, mózg) po zakażeniu się jajami tasiemca,
które trafią do pożywienia człowieka. Po połknięciu jaja
przechodzą do krwi i z nią są niesione do różnych części
ciała. Jeżeli jajo to nie zostanie zniszczone przez
komórki biorące udział w obronie ustroju, to wylęgają
się z nich larwy, a wokół nich wytwarza się torbiel,
która zaczyna wzrastać.
U ludzi bąblowica
wielojamowa alweolarna echinokokoza (AE), jest chorobą
wywołaną przez formy larwalne tasiemca, powodujące
powstawanie zmian podobnych do obserwowanych w przebiegu
choroby nowotworowej.
Najczęściej zajętym
narządem jest wątroba (99% przypadków), w której pasożyt
rozwija się w postaci drobnych pęcherzyków. Pasożyt
wrasta w miąższ narządu rozprzestrzeniając się wzdłuż
naczyń krwionośnych i dróg żółciowych, co prowadzi do
powstawania przerzutów do płuc lub mózgu. Odpowiedź
żywiciela powoduje rozrost tkanki łącznej i powstawanie
twardych nacieków zawierających formy larwalne pasożyta,
przypominających zmiany nowotworowe. Objawy kliniczne AE
pojawiają się dopiero po 10–15 latach.
Objawy
Zależą od umiejscowienia torbieli. Zwykle są następstwem
ucisku wywieranego przez torbiel na sąsiednie tkanki i
jej powiększania się. Niekiedy brak objawów aż do chwili
pęknięcia torbieli, które powoduje rodzaj wymiotów,
polegających na wylewaniu się wodnistego płynu z ust
przy silnym kaszlu. W innych przypadkach rozpoznanie
ustala się przypadkowo, przy badanie radiologicznym z
powodu podejrzenia innej choroby.
Leczenie
bąblowicy wielojamowej jest długotrwałe i kosztowne.
Obejmuje radykalny zabieg chirurgiczny usuwający zmianę
oraz co najmniej dwuletnią chemioterapię
przeciwpasożytniczą. Niezbędne są badania kontrolne w
ciągu kolejnych 10 lat.
W przypadkach nieoperacyjnych, po częściowej resekcji
zmiany lub po przeszczepach wątroby obowiązuje
wieloletnia chemioterapia i częste badania kontrolne.
Ponieważ jaja tasiemca mogą znajdować się w kale lisów,
wilków i psów, uważać powinny również osoby mające
bezpośredni kontakt ze zwierzętami - np. myśliwi.
Teoretycznie możliwe jest również zarażenie się od psów,
jednak przypadki wykrycia bąblowicy u zwierząt domowych
są bardzo rzadkie.
Na
zakończenie wiadomość uspokajająca. W Małopolsce - jak
dotąd - odnotowano zaledwie 3 przypadki bąblowicy (1 - w
roku 2001 i 2 - w roku 2002). W żadnym razie nie zwalnia
nas to jednak od przestrzegania zasad higieny przy
spożywaniu jagód i innych owoców leśnych. Pamiętajmy
też, że prowadzone od kilku lat szczepienia lisów
przeciw wściekliźnie w przyczyniły się do znacznego
wzrostu w naszych lasach populacji głównego nosiciela
tej groźnej choroby pasożytniczej.
UNIKNĄĆ ZAKAŻENIA
MOŻNA W BARDZO PROSTY SPOSÓB - DOKŁADNIE MYJ JAGODY I OWOCE LEŚNE PRZED ZJEDZENIEM
Kuracja oczyszczania z
pasożytów tutaj>>>
Gronkowce
Bakterie
Przetrwanie
Gronkowiec złocisty
Wirulencja
Zakażenie
Autoszczepionka
Antybiotyki
Immunologia
Probiotyki
Dieta
Leki
farmakologiczne Medycyna
naturalna
Fitoterapia
S.O.S.
subskrypcja
Toksyny
Pasożyty
Słownik
Sonda
Komentarz
ZAPOBIEGANIE
Częste mycie rąk. Gotowanie i filtrowanie wody.
HISTORIE
PACJENTÓW I ICH KURACJI>>>
E-RECEPTA
>>>
OWOC BOGÓW - MANGOSTAN
Wzmacnia organizm, wzbogaca go w bioenergię i
niezbędne składniki, działa silnie przeciwzapalnie
i przeciwnowotworowo dzięki temu, iż jest
najsilniejszym antyoksydantem znanym w przyrodzie.
Mangostan to również pomoc w infekcjach
Do serwisu zapraszamy już w czerwcu 2006
Tym czasem więcej tutaj >>>
FORUM
DYSKUSYJNE DLA CZYTELNIKÓW
|
