.

 SŁOWNIK - znaczenie nowych wyrazów w medycynie i żywieniu

Skażenia -> SOLWENTY czyli rozpuszczalniki

  Solwenty czyli rozpuszczalniki służą do rozpuszczania substancji. Czysta woda jest niezbędnym, życiodajnym rozpuszczalnikiem. Większość innych rozpuszcza tłuszcze biorące udział w formowaniu błon komórkowych, a szczególnie błon komórek nerwowych  - podstawy sprawnego systemu nerwowego. Takie rozpuszczalniki zagrażają procesom życiowym Twojego organizmu.

Amoniak Benzen chlorek metylenu Fenole Glikole Glikol propylenowy Glikol etylenowy (GE) Alkohol propylowy Alkohol metylowy ( metanol) Alkohol etylowy Metyloetyloketony (MEK) lub metylobutyloketony (MBK) Ksylen Napoje bezkofeinowe i light Toluen Toluidyna Trójchloroetan (TCE)

Amoniak (NH₃) jest gazem o charakterystycznym, gryzącym zapachu. Znajduje się on często w rozpylających się płynach do mycia okien. Substancja szkodliwa, działa silnie drażniąco na błony śluzowe dróg oddechowych, oczu i na skórę. Wywołuje przykre uczucie pieczenia w gardle, kaszel, ślinotok, nudności, łzawienie, bóle głowy. Innym zaburzeniem jest bezsenność bądź budzenie się w nocy i niemożność powrotu do snu. Wg. dr Clark problemy te powoduje wysokie stężenie amoniaku w mózgu. Wiadomo, że amoniak silnie drażni korę mózgową. W praktyce człowiek może zostać rozbudzony z omdlenia, kiedy da się mu powąchać amoniakowe sole trzeźwiące. Amoniak zwiększa właściwości uzależniające od papierosów.

W przypadku parazytozy (choroby pasożytniczej) metabolizm organizmu zostaje zaburzony przez amoniak wydzielany przez pasożyty. Nasz mózg nie został zaprogramowany do walki z inwazja pasożytniczą czy bakteryjną i nie posiada odpowiednich mechanizmów obronnych. Może to być jedną z przyczyn chorób takich jak: migrena. bóle głowy, padaczka, schizofrenia, depresja, nerwice, autyzm, nadpobudliwość, ADHD, choroba Alzheimera i wiele innych. Ponieważ z mózgu brakuje podstawowego enzymu jakim jest transferaza karbomailowo-ornitynowa. Zatem dobrym sposobem na naturalizacje amoniaku jest podanie ornityny  -  reduktora amoniaku. Podanie ornityny wspomaga wywołać sen u osób cierpiących na bezsenność. Ornityna reaguje z amoniakiem, nasączając mózg jak gąbkę. Kiedy amoniak znajduje się w całym organizmie (np. u sportowców lub osób zainfekowanych i osób starszych), powoduje przykre zapachy ciała, potu, stóp, moczu względnie ciężkie dolegliwości - odkładanie się kryształów soli wapnia w stawach i kościach.

Najlepiej zastosować nautralizator w postaci chlorofilu (np. Liquid Chlorophyll lub OCEAN21) oraz ARGININA PLUS.  Arginina   wchodzi z amoniakiem w korzystna reakcję i nie powoduje zasypiania. Neutralizuje skutecznie amoniak np. zmniejsza bolesność mięśni u sportowców czy osób starczych, jak też bolesną sztywność mięśni podczas toksemii ( w zakwaszeniu organizmu i zatruciu pasożytami), a tym samym zmniejsza zmęczenie i bolesność mięśni, a  tym samym pozwala polepszyć komfort pacjenta.

Przy dużych dawkach mogą powstać owrzodzenia prowadzące do przebicia, po czym następuje ciężkie uszkodzenie oka, mogące doprowadzić do utraty wzroku. U osób, które przeżyły zatrucie amoniakiem powstają z reguły nieodwracalne zmiany w płucach i drogach oddechowych. Częste przebywanie w atmosferze zawierającej amoniak (np. przykre opary z toalety) może doprowadzić do przewlekłych nieżytów dróg oddechowych oraz zaburzeń w trawieniu i przemianie materii.

W chorym organizmie ( zainfekowanym bakteriami) dwie cząsteczki amoniaku są produktem trawienia przez bakterie mocznika -  ponieważ mocznik stanowi ich pokarm. To właśnie specyficzny zapach amoniaku w moczu wskazuje na obecność bakterii w przewodzie moczowo-płciowym (również często podczas zapalenia prostaty lub stanów zapalnych pęcherza moczowego). W moczu nie powinno wyczuwać się amoniaku, ponieważ nasz organizm nie wytwarza amoniaku lecz w wątrobie wytwarzany jest mocznik, który wraz z woda wydalają nerki i wtedy nazywamy go moczem.
Amoniak potrafią wytwarzać tylko bakterie! Niezbędny do tego procesu enzym nazywa się ureazą, który do swojego działania wykorzystuje nikiel. Bez niklu pochodzącego najczęściej ze stali nierdzewnej w sztućcach, naczyniach kuchennych, w stomatologii np. do wykonywania mostów, złote koronki zaczepy i amalgamatowe plomby - bakterie nie mogą egzystować w gruczole krokowym i układzie moczowym.

Benzen  jest substancją działającą na organizm ludzki silnie toksyczne. Pary tej substancji powodują podrażnienie błon śluzowych i oczu, a w większych stężeniach również skóry. Główne objawy zatrucia są z działaniem na układ nerwowy. Następstwem zatrucia są: znużenie, bóle i zawroty głowy, oszołomienie, z pewną euforią przypominającą odurzenie alkoholowe, zupełna utrata sił i duszności, a w ciężkich wypadkach utrata przytomności.

Benzen dostaje się do grasicy i rujnuje nasz system immunologiczny (obronny).W przypadku obecności w organizmie benzenu, przywra jelitowa rozwinie się w grasicy, stwarzając dogodne warunki do rozwoju choroby AIDS. Dr H.R. Clark pisze, że większość gatunków stołowej sody oczyszczonej kupowanej w sklepie, którą przebadała, była skażona benzenem! Benzen znajduje się też w kupowanej wodzie - również w destylowanej, sokach owocowych- również tych ze stoiska ze zdrową żywnością. Jest jedną z substancji, które przyczyniają się do tworzenia ozonu przyziemnego w powietrzu.

.

Benzopireny - grupa organicznych związków chemicznych - policykliczne węglowodory aromatyczne o pięciu skondensowanych pierścieniach benzenowych, stanowiące 1,5% smoły pogazowej, występujące w dymie papierosowym. Dym ze 100 papierosów zawiera 16 μg tej substancji. Są związkami silnie rakotwórczymi.

Wzór sumaryczny: C₂₀H₁₂

Benzopireny posiadają kilka izomerów strukturalnych, w zależności od miejsca przyłączenia pierścienia benzenowego do pirenu.

Pierścień benzenowy -  bezen. W temperaturze pokojowej benzen jest bezbarwną cieczą o charakterystycznym, ostrym zapachu. Bardzo słabo rozpuszcza się w wodzie, natomiast lepiej w rozpuszczalnikach organicznych. Sam jest dobrym rozpuszczalnikiem dla wosków, tłuszczy, naftalenu i innych niepolarnych związków chemicznych.
W większych ilościach benzen jest toksyczny. LD50 (doustnie - szczur, ) wynosi 930 mg/kg, LC50 (inhalacja - szczur) – 10 000 ppm przez 7 h. Ma silne właściwości rakotwórcze. Po spożyciu powoduje podrażnienie śluzówki żołądka, mdłości i wymioty. Przy pochłonięciu większych ilości powoduje bóle głowy, drgawki i zgon.

Piren - organiczny związek chemiczny - policykliczny węglowodór aromatyczny zbudowany z czterech sprzężonych pierścieni benzenowych.

Piren jest w temperaturze pokojowej bezbarwną substancją krystaliczną. Powstaje w warunkach niekompletnego spalana węgla kamiennego. Otrzymuje się go zwykle przez wyodrębnianie z sadzy oraz możemy zjadać go na potrawach z grilla. Piren jest słabo toksyczny, ale w większych dawkach atakuje nerki i wątrobę.

Preparaty układów chłodniczych (glikole)

W przemysłowych instalacjach chłodniczych wykorzystuje się obecnie najczęściej jako wysokosprawne medium wymiany ciepła - glikole.
Są to zazwyczaj: glikol etylenowy, propylenowy lub też tzw. ERGOLIT EKO, który jest również glikolem propylenowym (39%,44%,53%) ale z dodatkiem substancji uszlachetniających (w ilości 3%).
Zarówno same glikole a szczególnie ERGOLIT EKO ze względu na dodatki uszlachetniające (jeszcze bardziej toksyczne niż sam glikol) są substancjami wysoce szkodliwymi dla zdrowia jeśli przedostaną się do produktu spożywczego. W przemysłowym procesie produkcji piwa takie prawdopodobieństwo istnieje na etapie schładzania piwa tuż przed filtracją, gdzie następuje ostateczne wytrącenie a następnie oddzielenie cząstek osadu zimnego. Ten etap jest jednym z wielu krytycznych punktów kontrolnych tzw. CCP (critical control point) w procedurze bezpieczeństwa jakościowego HACCP i QACCP (Quality assurance Critical Control Point).

Glikol propylenowy jest bezbarwną, nieco lepką cieczą, o silnych właściwościach higroskopijnych (ma wysoki stopień wchłanialności). Znajduje zastosowanie jako rozpuszczalnik leków, kosmetyków. Znajduje również zastosowanie w układach chłodzących. Bardzo dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego wciągu 1h osiąga maksymalne stężenie we krwi. Metabolizm glikolu propylenowego zachodzi w wątrobie, do kwasu pirogronowego, octowego i mlekowego. Wydalany jest z moczem w postaci nie zmienionej.
Toksyczność glikolu propylenowego jest relatywnie niska, polega na depresyjnym działaniu na układ nerwowy. W dużych dawkach może uszkadzać narządy miąższowe (wątroba, trzustka, nerki lub inne), powodować wystąpienie kwasicy metabolicznej.

W przypadku  dożylnego podania leku, rozpuszczalnik glikol propylenowy może spowodować nagły spadek ciśnienia tętniczego, bradykardię, arytmię, hemolizę. Wypicie kilkudziesięciu mililitrów powoduje wystąpienie zaburzeń równowagi.

Alkohol propylowy, jest dość groźny, gdyż gromadzi się w wątrobie. Jest przyczyną zmian nowotworowych - wywołuje stany rakowe w innych, nawet odległych narządach. Jeśli takim rozpuszczalnikiem będzie w naszym organizmie alkohol propylowy, to któryś z naszych organów stanie się żywicielem pośrednim przywry jelitowej  - organ ten będzie zagrożony zwyrodnieniem.
Alkohol propylowy znajdziemy w butelkowanej wodzie, sokach owocowych i napojach ze sklepu.

Alkohol metylowy jest szczególnie niebezpiecznym toksycznym zamiennikiem napojów alkoholowych. Czysty metanol oraz preparaty zawierające go jako jeden ze składników. Metanol jest bezbarwną cieczą, dobrze mieszającą się z wodą, o woni i smaku podobnym do alkoholu etylowego, ponadto w początkowej fazie działa on na organizm człowieka podobnie jak alkohol etylowy. Dawki śmiertelne metanolu w zatruciach wahają się w szerokim zakresie i wynoszą od 30 do 100 ml po spożyciu jednorazowym. Opisane zostały jednak przypadki śmierci po wypiciu kilku mililitrów. Objawy zatrucia, w zależności od ilości wypitego metanolu, występują po kilku, a nawet kilkunastu godzinach. Ciężar właściwy metanolu wynosi 0,791, temperatura topnienia – 97,50°C, temperatura wrzenia 64,70C. W przemyśle stosowany jest jako półprodukt do syntezy barwników, aldehydu mrówkowego, chlorku metylu oraz jako rozpuszczalnik farb, lakierów, pokostów i jako składnik płynów myjących. Metanol łatwo wchłania się z przewodu pokarmowego, drogą inhalacyjną, przez płuca oraz przez skórę.

Po wchłonięciu do ustroju metanol ulega utlenianiu w wątrobie, przy wykorzystaniu tego samego układu enzymatycznego co etanol. Jego metabolizm przebiega jednak znacznie wolniej z powodu mniejszego powinowactwa metanolu do układu dehydrogenaz niż w przypadku etanolu. Metanol kumuluje się w organizmie i utlenia się powoli do aldehydu mrówkowego i kwasu mrówkowego, a ten wolno utlenia się do wody i dwutlenku węgla.
Sam metanol nie jest tak toksyczny jak jego metabolity, które wiążą żelazo oksydazy cytochromowej i hamują w ten sposób procesy utleniania tkankowego. Zahamowanie tlenowej fazy tkankowych przemian metabolicznych, wytworzenie kwasu mlekowego oraz zakwaszające działanie metabolitów metanolu doprowadzają do wystąpienia kwasicy metabolicznej, co w rezultacie prowadzi do ciężkich uszkodzeń układu nerwowego.

W zatruciu metanolem wyróżnia się trzy fazy: narkotyczna, kwasicza oraz uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego w tym narządu wzroku. U osób wyleczonych z zatrucia często spotyka się groźne następstwa w postaci ślepoty, zaburzenia mowy, zaburzenia motoryczne. Wyniki leczenia i śmiertelność uzależnione są od czasu jaki upłynął od spożycia metanolu do rozpoczęcia leczenia.

Metanol czyli spirytus drzewny powoduje, iż trzustka zostaje żywicielem dla przywry trzustkowej, doprowadzając do dysfunkcji, którego skutkiem będzie choroba  - cukrzyca.
Cukrzyca nie polega jednak na stałych i wyłącznych niedomogach metabolicznych, ale na uszkodzeniu trzustki, a w niej wysepek Langerhansa przez przywry, które zostały przyciągnięte jak magnes – zwabione obecnością alkoholu metylowego.  W trzustce wszystkich osób cierpiących na cukrzycę znaleźć można przywrę Eurytrema pancreaticum, która powszechnie występuje u bydła. Prawdopodobnie do organizmu człowieka przedostaje się w mięsie i produktach nabiałowych. Z tej też przyczyny, nawet po ich zlikwidowaniu, można łatwo ulec ponownemu zakażeniu.
Jest jednak podstawowy czynnik, który decyduje o miejscu, gdzie rozwinie się Eurytrema. To obecność metanolu w naszym organizmie!

Charu Bahri  - GAZOWANE NAPOJE - TRUCIZNA W PRZEBRANIU
Reklamowane jako zdrowe i orzeźwiające napoje gazowane i energetyzujące (energy) są niebezpieczne dla zdrowia, ponieważ ich długotrwałe spożywanie wywołuje poważne zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu człowieka powodowane przez zawarte w nich szkodliwe substancje chemiczne.

Nexus Nr 53 (3/2007) >> Alkohol metylowy występuje w większości przetworzonych artykułów spożywczych, w wodach butelkowanych, słodzikach, w sodzie, odżywkach dla dzieci i niemowląt oraz w produktach w proszku. Metanol wg. dr Clark zawierają też napoje gazowane, dietetyczne, mieszanki herbatek ziołowych. Znajduje się nawet w tych produktach, zaliczanych do ściśle zdrowych. Powodem może być fakt, iż metanol stosowany jest często do mycia urządzeń wykorzystywanych w procesie produkcji żywności.

Jeśli Twoje dziecko choruje na cukrzycę, unikaj przetworzonej żywności, szczególnie tej sprzedawanej w puszkach, w proszku, w kartonach, folii metalowej.

Pamiętaj, iż słodziki również zawierają metanol!
Zamiast pomagać w walce z cukrzycą, przyczyniają się do jej rozwoju. Lekarstwa stymulujące trzustkę do wytwarzania insuliny również mogą zawierać rozpuszczalniki. Sama porcja zastrzyku z insuliny, również zdaniem dr Clark, może zawierać metanol – otóż cała ironia sytuacji osób chorych na cukrzyce to fakt, iż "leczenie" tłumiące tylko nieprzyjemne skutki choroby,  faktycznie przyspiesza rozwój choroby.

Alkohol etylowy
Od wielu lat w Klinice Toksykologii prowadzone są badanie epidemiologiczne dotyczące częstości występowania ostrych i przewlekłych zatruć ksenobiotykami wśród mieszkańców Krakowa. W ostatnich latach lawinowo wzrasta liczba ostrych zatruć alkoholem etylowym. Dodatkowo, na przestrzeni ostatnich lat znacznie wzrosła liczba osób uzależnionych od etanolu, przyjmowanych do Kliniki Toksykologii z powodu ostrego zatrucia, które wymaga zastosowania intensywnego postępowania diagnostycznego i terapeutycznego.
Główną drogą wchłaniania etanolu jest przewód pokarmowy. W niewielkiej ilości odbywa się to już w jamie ustnej, jednak zasadniczym miejscem wchłaniania jest żołądek (25% podanej dawki) i jelito cienkie (75% podanej dawki). W przeważającej mierze etanol ulega przemianom w wątrobie. W komórkach wątrobowych zawarte są trzy główne szlaki metabolizmu alkoholu etylowego:
- szlak dehydrogenazy alkoholowej zawarty w cytozolu,
- mikrosomalny system utelniania etanolu znajdujący się w siateczce endoplazmatycznej
- katalaza usytuowana w peroksysomach.

Szlak dehydrogenazy alkoholowej jest głównym szlakiem metabolizmu etanolu. Metaboliczne utlenianie alkoholu etylowego na drodze dehydrogenazy alkoholowej jest oprócz produkcji aldehydu octowego, nadmierne wytwarzanie NADH w wątrobie. Aldehyd octowy ulega utlenianiu do octanu z wytworzeniem zredukowanej postaci NAD. Jego duża ilość przewyższa możliwość komórek wątrobowych do utrzymywania równowagi oksydacyjno-redukcyjnej, co prowadzi między innymi do wzrostu stężenia kwasu mlekowego we krwi i rozwinięcia się kwasicy metabolicznej.
Wskutek nadmiernej produkcji NADH dochodzi do wzrost stężenia
 α- glicerofosforanu. To z kolei może sprzyjać odkładaniu się triglicerydów w wątrobie wskutek wychwytywania kwasów tłuszczowych. Zwiększenie stosunku stężenia NADH do stężenia NAD powoduje wzmożenie wytarzania kwasów tłuszczowych.

Spożywanie alkoholu prowadzi do wystąpienia tzw. „hiperlipidemii alkoholowej” – wynikającej częściowo ze zwiększenia produkcji lipoprotein. Wysoki stosunek NADH/NAD powoduje zaburzenia w glukoneogenezie poprzez zahamowanie aktywności enzymów, biorących udział w syntezie glukozy, co w rezultacie może prowadzić do hipoglikemii.

Zupełnie innym problemem jest uzależnienie od etanolu, stanowiące w Polsce poważny problem nie tylko medyczny, ale przede wszystkim społeczny. W Polsce w większym stopniu niż w wielu innych krajach występuje przyzwolenie i tolerancja na spożywanie alkoholu. Ze względu na wielostronne szkodliwe działanie na organizm człowieka, jago początkowe kontrolowane użycie może stopniowo prowadzić do nadużywania i uzależnienia, a w konsekwencji do uszkodzenie wielu narządów i psychoz alkoholowych.

Fenole - związki organiczne zawierające grupy hydroksylowe związane bezpośrednio z atomami węgla w pierścieniu aromatycznym. Czasami traktuje się je jako oddzielną od alkoholi alifatycznych grupę związków organicznych, a czasem zalicza się je do alkoholi.

Wzór ogólny: ArOH, gdzie Ar - grupa arylowa, OH - grupa hydroksylowa

Od alkoholi alifatycznych różnią się tym, że większość z nich ma odczyn kwaśny. Najprostszym fenolem z jedną grupą hydroksylową jest fenol.

Najważniejszą metodą otrzymywania fenolu jest obecnie metoda kumenowa. Inne, obecnie głównie o znaczeniu historycznym, to np.: ekstrakcja ze smoły węglowej. Podczas II wojny światowej więźniów niektórych obozów koncentracyjnych (np. Auschwitz-Birkenau) zabijano przez wstrzyknięcie fenolu. Tak zginął między innymi Maksymilian Kolbe.

Najważniejsze zastosowania fenolu to produkcja żywic fenolowo-formaldehydowych (np. bakelitu), leków (np. kwasu acetylosalicylowego aspiryna, polopiryna), detergentów, herbicydów, fungicydów i barwników. Sam fenol był używany w roztworze wodnym jako środek bakteriobójczy (zobacz też lizol). Wodny roztwór fenolu - karbol, używany był do dezynfekcji pomieszczeń. Nazwa karbol dawniej była niekiedy stosowana również na określenie samego fenolu.

Był jednym z najwcześniej stosowanych środków przeciwbakteryjnych.
W stężeniu 0,2% działa bakteriostatycznie, 1,3% grzybobójczo, powyżej 2% bakteriobójczo. Dzisiaj nie stosowany, ze względu na dużą toksyczność; jedynie w stomatologii - jako środek powodujący martwicę miazgi zębowej.

Fenole zawarte w dymie z papierosów niszczą rzęski nabłonka wyściełającego oskrzela. Rzęski te oczyszczają wdychane przez człowieka powietrze i chronią drogi oddechowe przed przenikaniem przez ich ściany substancji i związków chemicznych oraz mikroorganizmów, np. wirusów. Zatem palacz aktywny jak też bierny (np. dziecko) pozostaje bez prawidłowej ochrony układu oddechowego przed wtargnięciem drobnoustrojów do organizmu.

Glikol etylenowy (GE) jest alkoholem dwuwodorotlenowym o szerokim wykorzystaniu w przemyśle. Znajduje zastosowanie jako rozpuszczalnik nitrocelulozy i octanu celulozy, w przemyśle materiałów wybuchowych, jako środek do produkcji farb i lakierów, kosmetyków, atramentów, jako wymiennik ciepła, płyn hydrauliczny oraz składnik płynów niezamarzających.

Glikol etylenowy jest bezbarwną, palną oleistą cieczą o słodkim zapachu. Bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie i alkoholu, trudno w eterze. Pary glikolu są cięższe od powietrza, z powietrzem tworzy mieszaniny wybuchowe. Reaguje z silnymi utleniaczami i zasadami, podczas spalania glikolu powstaje toksyczny gaz. T.w=197,50 C, t.t.=-12.30 C.

Glikol etylenowy dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Do zatrucia dochodzi praktycznie wyłącznie na drodze doustnej glikolem etylenowym zawartym w dostępnych w handlu płynach Borygo i płynach do spryskiwaczy (5% GE i 75% etanolu).

Główną rolę w toksyczności glikolu odgrywają jego metabolity. Sam glikol ma niewielkie działanie odurzające. Metabolizm glikolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem dehydrogenazy alkoholowej. Kolejnymi metabolitami są aldehyd i kwas glikolowy, kwas glioksalowy i kwas szczawiowy, w niewielkiej ilości mogą powstać również mrówczany. Kwas szczawiowy łączy się z jonami wapnia i wytrąca w postaci kryształów w mózgu, nerkach i ciałku szklistym oka.
Glikol działa depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) podobnie do etanolu. Na szczególną uwagę zasługuje bezpośrednia toksyczność metabolitów (największa kwasu glioksalowego i szczawiowego) oraz destrukcyjnie działająca kwasica metaboliczna, powstająca w wyniku nagromadzenia się kwaśnych metabolitów glikolu, oraz zaburzeń metabolicznych (wzrost stężenia kwasu mlekowego), jakie one wywołują. Prawie 60% GE ulega metabolizmowi i wydalane jest przez płuca jako CO2 w przeciągu około 3 dni. Konsekwencją zatrucia GE jest uszkodzenie centralnego układu nerwowego, zaburzenia krążenia oraz uszkodzenia nerek.
Glikol etylenowy jest czołowym zamiennikiem alkoholu etylowego.  Stosunkowo nową grupę zamienników napojów alkoholowych stanowią preparaty: płyny hamulcowe, płyny przeciw zamarzaniu szyb, do mycia szyb itp., w skład których wchodzi glikol etylenowy. Glikol spożyty w niewielkich ilościach wywołuje stany podobne do stanu upojenie alkoholem etylowym. Wypicie większej ilości preparatu może spowodować ciężkie zatrucia, a nawet zajście śmiertelne. W praktyce Instytutu Ekspertyz Sądowych spotyka się najczęściej śmiertelne zatrucia płynem Borygo stosowanym w chłodnicach samochodowych – zawierającym 55% wodnego roztworu glikolu etylenowego.

W innych preparatach stężenie glikolu waha się od kilku do kilkunastu procent. Dawka śmiertelna dla dorosłego człowieka wynosi około 100ml, wyraźne objawy zatrucia powoduje 30-60 ml. Konsekwencją zatrucia GE jest uszkodzenie centralnego układu nerwowego, zaburzenia krążenia oraz uszkodzenia nerek.

Wyróżnia się trzy etapy zatrucia:
a/  faza narkotyczna
- objawów żołądkowo jelitowych (30 min – 12h);
- 0bjawy uszkodzenia OUN z obrazem klinicznym podobnym do upojenia alkoholowego, w tym czasie rozwija się i narasta kwasica metaboliczna;
b/ faza objawów sercowych i płucnych (po 12h). Objawy uszkodzenia układu krążenia i oddychania. Nasilające się objawy ze strony OUN dalsze narastanie kwasicy metabolicznej;
c/ faza nerkowa (24-72h), rozwija się ostra niewydolność nerek.

Rozpoznanie zatrucia glikolem etylenowym oparte jest na wynikach badań chemiczno-toksykologicznych płynów ustrojowych chorego, a także wycinków narządów wewnętrznych chorego pobranych w czasie sekcji zwłok. W diagnostyce toksykologicznej zatruć glikolem etylenowym funkcjonują w Polsce zasadniczo dwie metody laboratoryjne: metoda kolorymetryczna i metoda chromatografii gazowej. Jednak poprawne wykazanie obecności glikolu etylenowego w płynach ustrojowych i tkankach osoby zatrutej jest możliwe z zastosowaniem metod chromatografii gazowej. Jej wysoka specyficzność i czułość pozwala na prawidłowe rozeznanie również w badaniach nie ukierunkowanych. Metoda kolorymetryczna jest znacznie mniej czuła i wysoce niespecyficzna.

Przyczyną zgonu w początkowym okresie zatrucia są ciężkie zaburzenia krążenia, natomiast w późniejszym okresie trwałe uszkodzenia centralnego systemu nerwowego, rzadziej nieodwracalne uszkodzenie nerek lub powikłania (zapalenie płuc, krwawienie z przewodu pokarmowego).

Napoje bezkofeinowe i light

Bezkofeinowa coca cola czy piwo grozą nagromadzeniem solwentów i nasileniem objawów inwazji przywr. Produkty bezkofeinowe zawierają groźne dla zdrowia rozpuszczalniki m.in.:  pentan, heksan.

===

HEKSAN   (C₆ H₁₄)- wzór chemiczny: CH₃C(CH₂)₄CH₃
(węglowodory C_{6 -} ropa naftowa)

Nazwa wg IUPAC: hexan-2-one
polskie: metylo-n-butyloketon, heksan-2-on, n-butylometyloketon, keton metylo-n-butylowy, heksanon-2, keton butylowo-metylowy, keton n-butylowo-metylowy
angielskie: methyl-n-butyl ketone, hexanone-2, n-butyl-methyl ketone

Drogi wchłaniania: drogi oddechowe, skóra, przewód pokarmowy.

Heksan stosowany jest do odtłuszczania - wypłukiwania tłuszczu lub cholesterolu z produktów. Oczywiście proces ekstrakcji wymaga późniejszego wymycia solwentu, czego wg. dr Clark nie można jednak wykonać w 100% i jest obawa pozostałości rozpuszczalników w takiej żywności.

Stałe odurzenie heksanem było też obserwowane u pracowników w wytwórniach butów, zakładach odnawiających meble oraz w zakładach samochodowych. Pierwsze symptomy to osłabienie sprawności ruchowej mięśni, poprzedzone mrowieniem i skurczami kończyn.
Heksan to substancja toksyczna, drażniąca, działa narkotycznie na ośrodkowy układ nerwowy oraz toksycznie na obwodowy układ nerwowy. Może być przyczyną chorób układu nerwowego (rdzeniowy zanim mięśni, stwardnienie rozsiane, zanikowe stwardnienie oboczne, choroba Parkinsona itp.)  jak również przewlekłego stresu, depresji, nerwicy.  To substancja działająca niekorzystnie na rozrodczość. Możliwe ryzyko upośledzenia płodności.

Objawy zatrucia ostrego droga pokarmową: mdłości, wymioty, biegunkę.

Będąc w powietrzu działa toksycznie przez drogi oddechowe: stwarza poważne zagrożenie zdrowia w następstwie długotrwałego narażenia. Pary mogą wywoływać uczucie senności i zawroty głowy.

Objawy zatrucia przewlekłego: zmiany w nerwach obwodowych odsiebnych części kończyn górnych i dolnych z zaburzeniami czuciowo-ruchowymi. Przewlekłe stany zapalne skóry. W odosobnionych przypadkach, obserwowany jest zanik mięśni szkieletowych, połączony z utratą koordynacji i osłabieniem wzroku. Podobne symptomy są obserwowane w przypadku zwierząt. Są one połączone z degeneracją obwodowego układu nerwowego (czasem również ośrodkowego układu nerwowego), rozpoczynając od niektórych dłuższych i szerszych aksonów. Toksyczność nie jest przynależna do samego heksanu ale do jednego z produktów jego metabolizmu: heksa-2,5-dionu należącego do grupy ketonów. Jest on podejrzewany o reagowanie z grupą aminową bocznego łańcucha aminokwasu - lizyny pozostawianej w białkach, co skutkuje krzyżowaniem i stratą funkcji białkowych.

Efekty zatrucia heksanem nie są długotrwałe, i zwykle zanikają stopniowo po jednym do trzech lat od końca narażenia na kontakt.

===

PENTAN (C₅ H₁₂) - wzór chemiczny: CH₃C(CH₂)₃CH₃

Pentan wchłania sie przez skórę, drogi oddechowe oraz z przewodu pokarmowe- go. Działa narkotycznie na układ nerwowy. Przy długotrwałej ekspozycji może po- wodować uszkodzenie nerek i wątroby. Przy dużych stężeniach może spowodować zgon na skutek porażenia ośrodka oddechowego.
Objawy zatrucia: nudności, kaszel, podrażnienie dróg oddechowych, zawroty głowy, osłabienie, utrata przytomności, drgawki.

Pentan to kolejny węglowodór różni się od swego poprzednika mniejszą liczbą o jeden atom węgla i dwa atomy wodoru - mówimy że różnią się one grupą CH₂ (metylenową). Związki różniące się tylko wielokrotnością grupy CH₂ tworzą rodzinę zwaną szeregiem homologicznym. Związki należące do tego samego szeregu homologicznego mają bardzo podobne właściwości chemiczne. Wystarczy poznać właściwości chemiczne kilku przedstawicieli z danego szeregu homologicznego, aby móc przewidzieć właściwości chemiczne dla pozostałych związków danego szeregu.

====

Czy cola light i inne napoje bezcukrowe w tym guma do życia  jest zdrowa?

Pijąc wersję light, zaoszczędzisz na szklance ok. 100 kcal. Pamiętaj jednak, że cola nie jest napojem zdrowym! Zarówno ta z cukrem, jak i w wersji light zawiera kofeinę, która jest używką. W obu napojach znajduje się też kwas fosforowy (używany jako regulator kwasowości). Zakwasza on organizm oraz zaburza gospodarkę wapniową. Zwiększone spożycie fosforu narusza równowagę mineralną, jak również obniża poziomu wapnia. Cola rzeczywiście odwapnia kości. Pijąc gazowane napoje słodzone aspartamem, nie schudniesz. W pułapkę takiego myślenia wpadli Amerykanie. Popijają napojami light megakaloryczne hamburgery i... otyłość jest nadal u nich problemem numer jeden.

Metyloetyloketony (MEK) lub metylobutyloketony (MBK) wg. dr Clark powodują, że macica staje się pośrednim żywicielem pasożytów, a prawdopodobnym rezultatem będzie gruczolistość.
Nasz organizm może tolerować zawarte w mleku hormony, antybiotyki i środki dezynfekcyjne ale nie rozpuszczalniki. Napoje i sproszkowane mieszanki sprzedawane w sklepach ze zdrową żywnością nie są wyjątkiem. Z tego też powodu nie należy stosować żadnych sproszkowanych preparatów odchudzających bądź stymulujących przyrost masy ciała, wzmacniających, ani proszkowych środków uzupełniających dietę oraz produktów z dodatkami smakowymi. Wszystkie są skażone rozpuszczalnikami, a te często odkładają się np. u kobiet w macicy. Sprzyja to gruczolistości oraz problemom niepłodności. MEK lub MBK sprawiają, że macica staje sie żywicielem pośrednim pasożytów, a prawdopodobnym rezultatem będzie właśnie gruczolistość ( endometrioza). Tam gdzie egzystują duże pasożyty, wkrótce namnażają się mniejsze. Wszystkie one wprowadzając swoje własne bakterie i wirusy. Przypadkom takim towarzyszy szczególnie Gardenella.

Toluen otrzymuje się go podczas reformingu ropy naftowej lub destylacji frakcyjnej smoły węglowej. Jest ważnym surowcem w technologii organicznej – na jego bazie produkowane są inne związki organiczne (np. kwas benzoesowy, ksylen, chlorek benzylu), tworzywa sztuczne (np. polikaprolaktam), barwniki (np. anilinowe), materiały wybuchowe (np. trotyl), leki farmakologiczne, detergenty, niektóre gatunki paliw. Jest jednym z rakotwórczych składników dymu z papierosów.

Jeżeli w naszym organizmie znajdzie się Ksylen lub Toluen, każda z czterech odmian przywry do swojego rozwoju wykorzysta mózg jako żywiciela pośredniego. Powoduje to zaburzenia w pracy mózgu oraz choroby neurologiczne np. epilepsję lub może powodować wzmożone uzależnienie alkoholowe.
Ksylen i toluen znajduje się w napojach gazowanych oraz dymie tytoniowym.

Toluidyna, aminotoluen, aminometylobenzen, CH₃C₆H₄NH₂, pierwszorzędowa amina aromatyczna, pochodna toluenu, występująca w trzech odmianach izomerycznych: o-toluidyna (jasnożółta ciecz), m-toluidyna (żółta lub brunatno-czerwona ciecz) i p-toluidyna (bezbarwne kryształy). Wszystkie odmiany trudno rozpuszczają się w wodzie i łatwo w rozpuszczalnikach organicznych. Znajdują zastosowanie w syntezie organicznej, przemyśle włókienniczym oraz do produkcji barwników.

Inne to: chlorek metylenu i trójchloroetan (TCE).

Trójchloroetan TCE i trójchloroetylen znajdują się w produktach z dodatkami smakowymi.

Skażenia <- TOKSYNY  FIZYCZNE

Bibliografia

*****************

Wpisz się do bezpłatnej SUBskrypcji
- zawiadomimy Cię o nowościach w naszym serwisie.

Zobacz nasze opracowanie  NEWSLETTER na temat grzybów w organizmie   TUTAJ

Jeśli masz problem - pomożemy Ci w jego rozwiązaniu
napisz do nas - Kontakt