Pasożyty -> Bakterie -> TOKSOPLAZMOZA

Pierwotniaki wywołujące toksoplazmozę żyją na przemian w szczurach i kotach. Gryzoń zaraża się pasożytem poprzez kontakt z odchodami drapieżnika. Kot zaś musi zjeść zarażonego szczura aby zarazić się toksoplazmozą. Pasożyty starają się mu to ułatwić. Chory gryzoń - szczur- traci po prostu uczucie strachu. O ile zdrowy, który wyczuje zapach kota, ucieka najszybciej jak może, to zarażony toksoplazmozą całkowicie lekceważy niebezpieczeństwo. Staje się "gryzoniowym kamikaze".

Bywa, że pasożyty toksoplazmozy przedostają się na ludzi (np. przez kontakt człowieka z odchodami kota pozostawionymi np. na futrze).

Rozróżnia się dwie postacie choroby:
-  toksoplazmozę nabytą - mniej groźną, występującą u osób dorosłych;
- toksoplazmozę wrodzoną - spowodowaną przejściem zarazka przez łożysko od matki do płodu.

Zarażenie łożyskowe powoduje obumarcie płodu i poronienie lub stwierdzane po urodzeniu objawy mózgowe, jako następstwo zapalenia mózgu i opon, a także małogłowie i wodogłowie. Częsta jest również wrodzona toksoplazmoza oczu.

W wyniku toksoplazmozy wrodzonej występują późne zaburzenia funkcji umysłowych dziecka (ok. 70 przypadków na 10 000 żywo urodzonych dzieci), a rozpoznawane zwykle dopiero w przedszkolach i pierwszych latach szkolnych.

Do niedawna wydawało się, że choroba przebiega bezobjawowo. Niebezpieczna miała być tylko dla dziecka w łonie zarażonej kobiety.

Psycholodzy odkryli jednak coś niepokojącego w zachowaniu osób z toksoplazmozą. Jako kierowcy prawie trzy razy częściej wywoływali wypadki drogowe. Chorzy mężczyźni zaczynali też lekceważyć społeczne nakazy i zakazy, przestawali bać się kary i tracili ufność wobec innych ludzi. Kobiety z kolei stawały się bardziej otwarte, serdeczne. U obu płci zachowania oznaczały jedno - utratę strachu. Tak jak u chorych szczurów.

Toksoplazmoza jest jedną z oportunistycznych infekcji pojawiających się przy zakażeniu wirusem HIV.

Koty niebezpieczne dla alergików David Rose Trzymanie w domu kota może podrażnić płuca i zaostrzyć objawy astmy i to nawet u osób, które nie są uczulone na te zwierzęta – wynika z najnowszych badań. Alergię na koty ma do 15 proc. ludzi.

Ta nadwrażliwość jest przypisywana reakcji na co najmniej jedno szczególne białko, wydzielane przez skórę kota.

Podczas ogólnoeuropejskich badań, prowadzonych przez naukowców z Imperial College w Londynie, pobierano próbki z materacy 1884 osób z często spotykanymi alergiami.

Okazało się, że zwiększona ekspozycja na alergen kota była związana z większą wrażliwością układu oddechowego ochotników oraz nasileniem takich objawów, jak świszczący oddech i duszność u osób, o których wiadomo, że nie są uczulone na te czworonogi.

Takie objawy, znane jako podwyższona reaktywność oskrzeli (BR) sugerują, że ograniczenie kontaktu z kotami może być korzystne dla osób z alergią, niezależnie od jej rodzaju - twierdzą naukowcy.

- To był nieoczekiwany wynik – mówi kierująca badaniami Susan Chinn. – Z góry zakładaliśmy, że stwierdzimy zwiększoną reaktywność tylko u osób, u których badania krwi wykazały alergię na koty.

“Jednak wyniki sugerują, że wszyscy alergicy mają objawy reakcji astmatycznej, jeśli zetkną się z alergenem kota - nawet jeśli badania krwi nie wykazują, by byli na niego uczuleni” – piszą autorzy na łamach “American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine”.

Podczas badań mierzono poziom alergenów kota i roztoczy kurzu domowego w próbkach kurzu z materacy, a także zbierano dane dotyczące uczulenia na cztery najważniejsze alergeny – kota, roztocze kurzu domowego, Cladosporidium (pospolita pleśń) oraz trawę - tymotkę łąkową. Uczestników poddano próbie prowokacyjnej z metacholiną, która służy do rozpoznawania astmy, zaś wyniki zostały porównane z poziomem alergenów znalezionych w próbkach z materacy.

Te badania dodają znaczenia wcześniejszym odkryciom, zgodnie z którymi istnieje mocny związek pomiędzy astmą a obecnymi w pomieszczeniach alergenami. Nieoczekiwane było jednak to, że wszyscy pacjenci, którzy mieli kontakt z kotami, wykazali większą reaktywność.

– Wstępne wyniki naszych badań nie wykazały związku pomiędzy poziomem roztoczy kurzu domowego a reaktywnością oskrzeli wśród osób z uczuleniem na którykolwiek z czterech testowanych alergenów. Jednak nawet niewielka ekspozycja na alergen kota skutkowała znacząco większą reaktywnością - mówi dr Chinn.

Według naukowców, nie można wykluczyć, że alergen kota może być odpowiednikiem ekspozycji na endotoksyny, typowe dla bakterii uważanych za nasilające objawy astmy. W domach posiadaczy kotów stwierdza się wyższe stężenia takich związków.

- W oparciu o bieżące badania, wydaje się, że wiele osób może odnieść korzyści z ograniczenia kontaktu z kotami - mówi dr Chinn. – Ponieważ jednak wyniki są nieoczekiwane, zanim pojawią się stanowcze zalecenia, badania powinny być powtórzone.

- Wiemy, że kocie alergeny należą do najbardziej lepkich i odpornych cząsteczek, są też najczęstszą po roztoczach kurzu domowego przyczyną alergii. Jeśli wprowadzasz się do domu, w którym wcześniej mieszkały koty, alergeny mogą tam pozostawać nawet po gruntownym czyszczeniu – mówi Muriel Simmons, generalny dyrektor organizacji charytatywnej Allergy UK.

Niezdrowa reakcja

- Zwierzęta domowe są drugą co do częstości przyczyną alergii w domach Brytyjczyków – po roztoczach kurzu domowego. Połowa dzieci z astmą jest uczulona na koty.

- Alergeny zwierząt domowych są białkami. Stykając się ze skórą lub wdychane – powodują reakcje alergiczne, które pobudzają organizm do produkcji histaminy.

- Histamina powoduje obrzęki i podrażnienie górnych dróg oddechowych, a także typowe objawy kataru siennego i astmy.

- Osoby, które miały astmatyczne zapalenie oskrzeli jako dzieci, mieszkając wraz ze zwierzętami domowymi, zwłaszcza kotami, w późniejszym wieku są bardziej narażone na alergię na koty.

- Koci alergen ma postać bardzo małych cząsteczek, które łatwo unoszą się w powietrzu i są wdychane.

- Podczas reakcji alergicznej białko, zwane ludzką immunoglobuliną E (IgE), wytwarzane przez układ odpornościowy w odpowiedzi na obecność alergenów takich, jak kocia sierść, wiąże się ze specyficznymi receptorami na powierzchni komórek immunologicznych. To wyzwala uwalnianie się histaminy, powodując takie objawy, jak swędzenie, kichanie, wyciek z nosa i łzawienie.

Bibliografia

*****************

Wpisz się do bezpłatnej SUBskrypcji
- zawiadomimy Cię o nowościach w naszym serwisie.

Zobacz nasze opracowanie  NEWSLETTER na temat grzybów w organizmie   TUTAJ

Jeśli masz problem - pomożemy Ci w jego rozwiązaniu
napisz do nas - Kontakt