Około 70% ostrych przypadków zapalenia gardła ma etiologię
wirusową, pozostałe 30% stanowią
zakażenia bakteryjne z czego około 20% przypada na
paciorkowca ropnego (Streptococcus grupy A).
Pierwszym etapem zakażenia jest kolonizacja błon śluzowych
górnych dróg oddechowych. Wiadomo jednak, że śluzówki
gardła są chronione przed kolonizacją przez stałe
spłukiwanie ich powierzchni śliną. Zatem bakterie
kolonizujące śluzówki muszą mieć właściwości przylegania
do komórek śluzówkowych. Przez wiele lat przypuszczano, że
głównymi adhezynami paciorkowców ropnych są fimbrie
tworzące białko M oraz kwasy tejchowe. Okazało się jednak,
że główną adhezyną paciorkowca jest powierzchniowe białko
F odpowiedzialne za przyleganie bakterii do komórek
śluzówki gardła. Białko F ma zdolność wiązania
fibronektyny komórek nabłonkowych.
Prawdopodobnie białko M odpowiedzialne jest za wiązanie
paciorkowca ropnego z keratocytami skóry. Jednym z późnych
powikłań anginy paciorkowcowej jest reumatyczne zapalenie
stawów.
Wykazano, że szczepy powodujące to powikłanie posiadają
grubą otoczkę z kwasu hialuronowego, która powoduje, że na
podłożach stałych kolonie paciorkowca mają wygląd śluzowy.
Z bakteryjnych czynników
etiologicznych zapalenia gardła wymienić należy przede
wszystkim paciorkowce ropne grupy A, Arcanobacterium
haemolyticus, maczugowce błonicy, Haemophilus
influenzae b - epiglotitis, a także Borrelia
vincenti łącznie z Fusobacterium odpowiedzialne
za jednostronną anginę oraz owrzodzenia dziąseł.
Wymienione bakterie atakują śluzówkę i znacznie rzadziej
głębsze tkanki. Dominującą pozycją wśród wymienionych
bakterii zajmuje paciorkowiec ropny.
Drobnoustrój ten jest
komensalem skóry oraz błon śluzowych górnych dróg
oddechowych. Może także kolonizować układ płciowy u kobiet
w następstwie np. badania ciężarnych i może w konsekwencji
doprowadzić do gorączki połogowej jako powikłania porodu
lub cięcia cesarskiego.
Typowymi zakażeniami
wywoływanymi przez paciorkowca ropnego są zapalenie gardła
i migdałków oraz zakażenia skóry. Szczepy odpowiedzialne
za zakażenia skóry tzw. szczepy skórne reprezentowane są
przez odmienne serotypy M od szczepów powodujących anginę,
tj. szczepów reumatogennych. Najczęściej za zapalenia
gardła odpowiedzialne są szczepy typu 1, 4, 6, 12, 18, 25,
a serotypy skórne reprezentowane są przez szczepy
zawierające białko M typu 2, 31, 49, 52, 55, 57 i 60.
Serotypy skórne częściej powodują powikłania nerkowe typu
glomerulonephritis.
Warto pamiętać, że na
podstawie budowy antygenowej białka M wyróżniono aż 80
serotypów tego drobnoustroju. Paciorkowiec ropny może
także powodować posocznicę, której pierwotnym źródłem są
drogi oddechowe lub skóra.
Angina paciorkowcowa jest
zakażeniem występującym zarówno u dzieci jak i dorosłych.
Cechą charakterystyczną anginy paciorkowcowej jest rzadkie
występowanie wczesnych powikłań typu zapalenia węzłów
chłonnych szyi, zapalenie ucha i zatok, natomiast bardzo
istotne są późne nieropne powikłania typu gorączki
reumatycznej, pląsawicy oraz glomerulonephritis.
Typowy obraz kliniczny
anginy występuje dopiero u dzieci w wieku 2-3 lat, zaś
najwięcej zachorowań przypada na wiek 5-10 lat. Około 20%
dzieci może być bezobjawowymi nosicielami paciorkowca w
górnych drogach oddechowych. Zakażenia częściej występują
w klimacie umiarkowanym z kumulacją zachorowań w
miesiącach zimowych i wczesną wiosną. Zakażenie szerzy się
drogą kropelkową przez inhalację zakażonego aerozolu od
chorej osoby, przez bezpośredni kontakt (ręce), rzadziej
przez spożycie zakażonego produktu spożywczego. Zwykle
zakażenia mają charakter endogenny, a czasem mogą
przebiegać epidemicznie w zamkniętych zbiorowiskach dzieci
lub dorosłych. Zakaźność występuje we wczesnym ostrym
okresie choroby oraz w czasie 2 pierwszych tygodni od
nabycia drobnoustroju. Podanie penicyliny przerywa
zakaźność chorego, zatem już po 24 godz. leczenia, dziecko
może powrócić np. do szkoły. Nosiciele paciorkowca gr A
nie są zakaźni dla otoczenia. Szerzeniu się zakażenia
sprzyja nadmierne zagęszczenie.
Warto pamiętać, że w stanie zdrowia błona
śluzowa gardła jest skolonizowana przez całą gamę różnych
gatunków bakterii, które tworzą tzw. florę fizjologiczną.
Są to zarówno bakterie beztlenowe, głównie ziarenkowce
Gram(+) i Gram(-), a także tlenowce takie jak:
Str.viridans, Neisseria, koagulazo-ujemne
gronkowce, Str.pneumoniae, H.influenzae,
Moraxella catarrhalis.
Zakażenia skórne -
Róża - paciorkowce b-hemolizujące z grupy A
Róża (erysipelas) jest
chorobą bakteryjną skóry, powodowaną przez paciorkowce
b-hemolizujące z grupy A. Zakażenie dotyczy
powierzchniowych warstw skóry i tkanki podskórnej,
zajęte też są naczynia limfatyczne objętego chorobą
obszaru. Najczęściej zmiany występują na skórze podudzi,
twarzy (często obustronnie) i ramion. Zmiany są
czerwone, lśniące, dobrze odgraniczone, mają charakter
obrzękowy. Są bolesne. Okoliczne węzły chłonne są
powiększone. Objawom skórnym towarzyszą objawy ogólne
takie jak: wysoka gorączka, dreszcze, złe (lub bardzo
złe) samopoczucie, poczucie „rozbicia”.
Rozpoznanie najczęściej
jest stawiane na podstawie charakterystycznego obrazu
choroby. Posiewy ze zmian skórnych nie zawsze wykazują
obecność paciorkowców, zaś posiewy krwi można bez
problemu wykonać u pacjentów hospitalizowanych - w
warunkach domowych jest to trudne.
W leczeniu wykorzystuje
się antybiotyki – penicyliny, antybiotyki makrolidowe,
cefalosporyny. Komfort pacjenta poprawiają leki z grupy
niesterydowych przeciwzapalnych - obniżają gorączkę i
działają przeciwbólowo.
Źródłem zakażenia mogą być zmiany grzybicze stóp
(„torujące” drogę paciorkowcom). W takich przypadkach
kontynuuje się leczenie przeciwgrzybicze jednym z leków
przeciwgrzybiczych.
Warto wspomnieć, że dość często róża ma charakter
nawrotowy. Dolegliwości mogą się pojawiać nawet
wielokrotnie, nawet po szybkim wyleczeniu pierwotnej
infekcji.
Warto pamiętać, że kwas
hialuronowy jest składnikiem tkanek człowieka i nie
posiada właściwości immunogennych, w odróżnieniu od
bakteryjnego, który stymuluje układ odpornościowy do
syntezy swoistych przeciwciał. Otoczki z kwasu
hialuronowego podobnie jak wszystkie inne otoczki
bakteryjne mają właściwości antyfagocytarne. Chronią
bakterie rosnące na powierzchni śluzówek przed zabiciem
przez fagocyt. Otoczki opóźniają także proces
rozpoznania bakterii przez układ odpornościowy
człowieka, jednak nie chronią przed nim całkowicie,
bowiem wiadomo, że nieleczona angina paciorkowcowa ulega
samowyleczeniu. Właściwości antyfagocytarne ma także
białko M. Warto jednak pamiętać, że gorączkę reumatyczną
mogą powodować także szczepy nie posiadające otoczki z
kwasu hialuronowego. Główne objawy paciorkowcowego
zapalenia gardła jak obrzęk, ból oraz tworzenie ropni
wiąże się ze zdolnością paciorkowca do powodowania
odczynu zapalnego.
Obraz kliniczny i objawy
anginy paciorkowcowej są zróżnicowane w zależności od
wieku chorego. Prawie nigdy klasycznych objawów anginy
nie obserwujemy u dzieci młodszych niż 2-3 lata. Dwa
typy produktów wytwarzanych przez paciorkowce mogą
powodować odpowiedź zapalną. Jednym z nich są enzymy
hydrolityczne jak hemolizyny, proteazy, DNA-zy,
streptokinaza oraz streptolizyny (O, S).
Streptolizyna O jest
toksyną, której budowa chemiczna oraz mechanizm
działania przypomina pneumolizynę dwoinki zapalenia
płuc. Streptolizyna działa bezpośrednio toksycznie na
erytrocyty powodując tworzenie otworów w błonie
protoplazmatycznej i lizę komórki. Streptolizyna
uszkadza także szereg innych komórek np. komórek tkanki
sercowej. Toksyna ta ma silne właściwości immunogenne,
co sprawia, że osoby chore mają wyraźnie podwyższony
poziom antystreptolizyn w surowicy. Podwyższony poziom
antystreptolizyn może utrzymywać się szereg miesięcy i
dłużej i nie oznacza konieczności stosowania
profilaktyki antybiotykowej. Enzymy te powodują
uszkodzenie tkanek, które generuje odczyn zapalny.
Profilaktyką pierwotną gorączki reumatycznej jest
właściwe leczenie anginy paciorkowcowej, natomiast
wtórna profilaktyka dotyczy osób, które przebyły
gorączkę reumatyczną.
Niektóre lizogenne
szczepy Str.pyogenes wytwarzają toksynę pyrogenną
(erytrogenną) Spe o zróżnicowanej budowie antygenowej
(typ A, B, C) odpowiedzialną za wysypkę w szkarlatynie.
Okazało się, że egzotoksynę podobną do Spe typu A
wytwarzają także szczepy S.pyogenes powodujące
inwazyjne zakażenie u osób skądinąd zdrowych, które
charakteryzuje się wstrząsem, niewydolnością
wielonarządową i jest obarczone wysoką śmiertelnością.
Mechanizm działania toksyny pyrogennej typu A (TSLS -
toxic shock like syndrome) jest podobny do mechanizmu
działania toksyny wstrząsu toksycznego TSST-1
wytwarzanej przez niektóre szczepy gronkowca. Sugeruje
się, że szczepy S.pyogenes wytwarzające Spe A są
odpowiedzialne za niezwykłą zjadliwość szczepów TSLS.
Wykazano także, że reumatogenne szczepy
Str.pyogenes odpowiedzialne za anginę wytwarzają
również Spe - o właściwościach superantygenu
odpowiedzialnego za późne powikłanie jakim jest
gorączka reumatyczna.
Wszystkie istniejące
teorie próbujące wyjaśnić mechanizm gorączki
reumatycznej są niedoskonałe i nie potrafię odpowiedzieć
na pytanie dlaczego nawet późne podanie antybiotyku, tj.
do 9 dni od zakażenia zapobiega powikłaniu i dlaczego
gorączka reumatyczna charakteryzuje się tendencją do
nawrotów, a nawrót zakażenia jest podobnie odległy w
czasie jak w przypadku pierwszego epizodu. Tylko około
25% szczepów paciorkowca ropnego powodującego zapalenie
gardła powoduje późne powikłania w postaci gorączki
reumatycznej. Powikłanie to pojawia się po kilku
tygodniach od przebycia zakażenia.
W latach 1950-1980 w
krajach rozwiniętych, a także w Polsce wyraźnie spadła
liczba zachorowań na popaciorkowcowe zapalenie stawów.
Tendencja ta nadal utrzymuje się w naszym kraju, chociaż
w niektórych krajach cywilizowanych Europy oraz Stanach
Zjednoczonych zanotowano wzrost zachorowań na gorączkę
reumatyczną wśród młodzieży szkolnej. Powikłanie to
praktycznie zdarza się bardzo rzadko u dzieci poniżej 4
roku życia i u osób dorosłych powyżej 30 roku życia.
Warto pamiętać, że powikłaniom tym można zapobiec przez
odpowiednie leczenie.
Drugim typem substancji
odpowiedzialnych za proces zapalny są elementy
strukturalne komórki jak peptydoglikan oraz kwasy
tejchowe aktywujące dopełniacz oraz wyzwalające syntezę
cytokin prozapalnych (IL-1, TNF). Zróżnicowana
zjadliwość szczepów paciorkowca ropnego lub odporność
gospodarza na zakażenie tłumaczy bezobjawowe
nosicielstwo tego drobnoustroju bez jakichkolwiek
późnych powikłań.
Szczepy paciorkowca
ropnego izolowane od chorych z nosicielstwa wykazują
odmienną budowę białka M, co może tłumaczyć ich ucieczkę
przed układem odpornościowym gospodarza.
Jak
sobie poradzić stosując naturalne metody wspomagające?
Za fizjologiczną florę uznajemy wszystkie izolowane
drobnoustroje bytujące na błonach śluzowych, w tym np.
Str.pneumoniae w stanie zdrowia badanego. Wiadomo
bowiem, że zarówno H.influenzae,
Str.pneumoniae, czy Str.pyogenes mogą
kolonizować drogi oddechowe nie powodując objawów
zakażenia. Stan ten określamy bezobjawowym nosicielstwem
i występuje zdecydowanie częściej u dzieci
przebywających w większych zbiorowiskach tzn.
uczęszczających do żłobków lub przedszkoli. Wykazano
bowiem, że nosicielstwo tych drobnoustrojów zdarza się
częściej u osób dorosłych, które we wspólnym domostwie
mają małe dzieci.
Ochronna rola flory
fizjologicznej polega między innymi na nieswoistej
stymulacji układu odpornościowego, co ułatwia w
przypadku zakażenia późniejszą syntezę swoistych
przeciwciał, jako że większość drobnoustrojów zawiera
antygeny krzyżowo-reagujące.
Inny mechanizm ochronnej
roli flory fizjologicznej przed zakażeniami polega na
bakteryjnej interferencji lub oporności na kolonizację
spowodowaną albo konkurencją o składniki odżywcze albo
zdolnością wytwarzania bakteriocyn, tj. substancji o
działaniu bakteriobójczym. Niepotrzebne stosowanie
antybiotyków prowadzi do zaburzeń jakościowych i
ilościowych we florze bakteryjnej gardła, prowadząc do
selekcji i kolonizacji błony śluzowej potencjalnie
chorobotwórczymi bakteriami lub opornymi na antybiotyki.
W ten sposób łatwo dochodzi do selekcji np. szczepów
Str.viridans opornych na antybiotyki b-laktamowe
(penicylinę), które mogą być źródłem genów oporności
potencjalnym patogenom np. Str.pneumoniae
przekazywanych w procesie np. transformacji
Podawaj natychmiast duże ilości zasiedlającej jelito
mikroflory najlepiej w postaci produktów o dużej ilości
flory acidophilus np.
AC Zymes >>> oraz wspomagającego leczenie
biegunek, tonizującego bakteryjne toksyny ziołowego
preparatu tzw. "Zielony uzdrowiciel " -
Green Care>>>
Pilnie podaj naturalna suplementację wspomagającą walkę
z paciorkowcami oraz wzmacniająca w naturalny sposób
układ obronny organizmu:
Bee Power >>
C PLUS>> +
C 1000 >>
lub
C 500>>
White Willow>>
Virago>> stosować
wymiennie z ParaProteX>>
Liquid Chlorophyll>> lub dla dzieci
Polinesian NONI sok>>
Suplementy podajemy w dawkach leczniczych czyli 2-3 razy
większych niż dawki profilaktyczne opisane na
opakowaniach
Więcej na temat
chorób gardła i migdałków>>
Więcej na temat
róży (erysipelas) - zakażenia paciorkowcowego skóry >>
Pacjent misi mieć pilny
dostępu do
aparatury wspomagającej oddychanie!
============================================
Aby odtruć organizm z resztek bakterii i oczyścić z
toksyn po biegunce, przez kolejne miesiące (tak jak
długo żyją przetrwalniki), stosuj szczególnie:
Nopalin,
AC Zymes -
więcej >>>
Liver Aid -
więcej >>>
oraz
2 miesiące
ParaProteX i wymiennie 2 miesiące
Pure Yucca na zmianę.
Podczas kuracji warto wypłukiwać toksyny z organizmu
podając
OCEAN21 lub
liofilizowany owoc noni - bogactwo leczniczych
enzymów.
Produkty te wskazane są również podczas poważnego
zatrucia organizmu toksynami pasożytniczymi np. SEPSA
(posocznica) jako silna antytoksyna. Więcej
tutaj>>>.
Przez 2-4 miesiące stosuj dawki lecznicze w . produktów, a dalej
profilaktyczne.
Szczegóły dawkowanie w odtruwaniu organizmu
tutaj>>>
.
W ciągu tych kilku miesięcy kuracji, stosuj odpowiednie
żywienie, wymagane w chorobach i po infekcji
i
przywracaj pilnie przyjazną mikroflorę, odtruwające
wątrobę oraz przywracające homeostazę w całym
organizmie. Zobacz
tutaj >>>
============================================
Zapobieganie
Z powodu dużego ryzyka i możliwości łatwego
przeoczenia choroby bardzo ważnym zagadnieniem staje się
jej zapobieganie. Najważniejszym środkiem wydaje się
tutaj regularne i prawidłowe stosowanie prezerwatywy
przez mężczyzn. Należy dodać, że podstawowym czynnikiem
ryzyka są stosunki seksualne z więcej niż jednym
partnerem lub z osobą, która sama ma wielu innych
partnerów.
Oczywiście wystąpienie objawów infekcji nie oznacza
jeszcze powikłań, które rozwijają się dopiero po pewnym
(zwykle długim) czasie. Oprócz zapobiegania ważne jest
więc także wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie.
Oznacza to uważną obserwację własnego ciała i jego
reakcji, włącznie z często pomijaną "sferą intymną".
Zobacz też:
zatrucie
CHOROBY
<<< RZEŻĄCZKA