|
 Jak dochodzi do zakażenia
Staphylococcus aureus?
Procesowi zakażenia początek daje
adherencja, czyli zdolność
przylegania, przyczepienia się bakterii
Staphylococcus aureus do
korzystnego podłoża. Sprzyja temu zła
homeostaza organizmu czyli zaburzenie równowagi
kwasowo- zasadowej. Gronkowce na zewnątrz swoich
komórek mają tzw. adhezyny, związki, które
wchodzą w reakcje z odpowiednimi elementami
(receptorami) komórek naszego organizmu na
zasadzie klucza i zamka: niby złodziej wyposażony
w pęk kluczy, w zależności od tego, gdzie los
je rzuci - gronkowce dopasowują odpowiednią
adhezynę do receptora.
Aby bliżej poznać
zagadnienie "klucza i kodu w zamku komórki"
poczytaj rozdziała DZIAŁANIE NONI na stronie
http://www.noni.com.pl/dzialanie_noni.html.
Opisany na tronie schemat blokady kodów
komórkowych (wtedy właśnie w zatrutej komórce
tworzą się zmiany, a stąd krok do choroby) oraz
sposoby jakie wytworzyła sama natura, na ich
skuteczne rozkodowanie i otworzenie wrota komórki.
Mało
tego - potrafią również wystawiać na zewnątrz
swego jednokomórkowego organizmu np. kwasy teichojowe i wykorzystując
fibronektynę
(glikoproteinę) występującą na różnych
ludzkich komórkach nabłonkowych (w jamie
nosowej, drogach oddechowych, układzie moczowym a
nawet w surowicy krwi w formie rozpuszczalnej),
łączyć się za jej pomocą z komórką
organizmu.
Nosicielstwo
Staphylococcus aureus
Staphylococcus aureus - gronkowce złociste
stosunkowo często występują w środowisku
człowieka. Szacuje się, że 10 do 50% populacji
ludzkiej stale lub okresowo jest nosicielami tych
bakterii bez wystąpienia objawów chorobowych.
Nosicielstwo S. aureus dotyczy najczęściej
śluzówki przedsionka jamy nosowej. Może również
występować przejściowo na skórze, w gardle oraz w
drogach rodnych u kobiet. Kolonizacja szczepem S.
aureus w niekorzystnych warunkach może stanowić
punkt wyjścia dla zakażenia.
Sposoby
zakażenia
Staphylococcus aureus
- drogą kropelkową
- przez kontakt pośredni
- przez przedmioty codziennego użytku
Ryzyko
zakażenia gronkowcem złocistym wzrasta w przypadku:
- przerwania ciągłości tkanek
- obecności ciała obcego w tkankach
- współistniejących chorób, takich jak: nowotwory (np.
białaczki), marskość wątroby, cukrzyca i inne choroby
metaboliczne, stosowanie terapii
immunosupresyjnej* lub
przeciwnowotworowej, inne niedobory odporności.
Jeśli układ
immunologiczny jest zbyt
osłabiony, by zlikwidować ten niebezpieczny związek
- gronkowiec rozwija się.
Układ
immunologiczny nie czeka biernie na rozwój wypadków,
lecz broni się zaciekle: może zadziałać
immunoglobuliną A, która potrafi miejscowo
niszczyć gronkowce - wysyła na ratunek limfokiny i wielu innych obrońców.
Bakterie
Staphylococcus aureus też nie próżnują: wytwarzają np. proteazy,
czyli enzymy, które rozkładają immunoglobulinę
A.
Jak
zatem widać każda choroba, w tym również zakażenie
gronkowcem, to proces złożony i dynamiczny. O
jego przebiegu decyduje nie tylko
wirulentność
(zjadliwość) komórki bakteryjnej, ale i
kondycja naszego układu odpornościowego.
Wspomnieliśmy, że bardzo wiele osób ma
gronkowca w przedsionku nosowym i nie czyni on im
szkody. Ale w pewnych sytuacjach, gdy dochodzi do
zachwiania odporności (np. pod wpływem silnego
stresu, który angażuje nadmiernie układ
immunologiczny, po nadmiernej antybiotykoterapii,
środkach antykoncepcyjnych czy stosowaniu niewłaściwego odżywiania lub
palenia papierosów) - gronkowiec bez pardonu
wykorzystuje tę słabość.
|
